Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej cd 5

MVS oznacza operację zastawki mitralnej i izolację żył płucnych typu PVI. Znacznie więcej pacjentów w grupie z ablacją niż w grupie kontrolnej było wolnych od migotania przedsionków po 6 miesiącach i 12 miesiącach (pierwotny punkt końcowy) (63,2% w porównaniu z 29,4%, P <0,001) (Figura 1A). Ogółem 20,0% pacjentów nie miało danych o pierwszorzędowym punkcie końcowym dla zapisów na monitorze Holtera, stanu życiowego lub kolejnych ablacji (patrz fig. S2 w dodatkowym dodatku), a wyniki zostały przypisane. Relatywny wskaźnik sukcesu (grupa ablacji: grupa kontrolna) wynosił 2,15 (przedział ufności 95% [CI], 1,54 do 3,00) na podstawie obserwowanych danych i 1,96 (95% CI, 1,45 do 2,63) na podstawie danych imputowanych. Stopień uwolnienia od migotania przedsionków był podobny u pacjentów przypisanych do izolacji płucno-żylnej i tych przydzielonych do procedury labatycznego biatrianu (odpowiednio 61% i 66%, P = 0,60) (Figura 1B).
Jedna procedura ablacji została przeprowadzona po chirurgii indeksu w grupie ablacyjnej, a trzy zostały wykonane w grupie kontrolnej; 6,0% pacjentów w grupie ablacyjnej i 9,5% pacjentów w grupie kontrolnej poddano kardiowersji elektrycznej po pierwszych 3 miesiącach po operacji indeksu. Po roku 13,2% pacjentów w grupie ablacyjnej i 14,6% pacjentów w grupie kontrolnej przyjmowało leki antyarytmiczne klasy I lub III.
Śmiertelność i główne zdarzenia niepożądane dotyczące serca i naczyń mózgowych
Tabela 2. Tabela 2. Kliniczne punkty końcowe, poważne zdarzenia niepożądane i hospitalizacje po roku. Rysunek 2. Rycina 2. Krzywe czasu do wystąpienia zgonu i złożonego punktu końcowego serca. Złożony punkt końcowy poważnych działań niepożądanych dotyczących serca lub naczyń mózgowych zdarzenia obejmowały śmierć, udar, hospitalizację z powodu niewydolności serca, pogorszenie niewydolności serca (zdefiniowane jako zwiększenie o jedną lub więcej kategorii w klasyfikacji New York Heart Association) lub ponowną interwencję zastawki mitralnej. Znaki zaznaczania przedstawiają pacjentów z ocenzurowanymi danymi.
Po roku śmiertelność nie różniła się istotnie pomiędzy grupą ablacji a grupą kontrolną (odpowiednio 6,8% i 8,7%, P = 0,57) (tabela 2) lub pomiędzy pacjentami, którzy przeszli izolację płucną a tymi, którzy przeszli przez labat biatomu procedura (odpowiednio 7% i 6%, P = 1,00) (tabela S2 w dodatkowym dodatku). Po 30 dniach umieralność była również podobna w grupach ablacji i kontrolnych (odpowiednio 2,3% i 3,9%, P = 0,49). Figura 2A przedstawia wykres przeżycia Kaplana-Meiera (współczynnik ryzyka śmierci z ablacją, 0,76, 95% CI, 0,32 do 1,84, P = 0,55). Najczęstsze przyczyny zgonu to niewydolność serca (20%), posocznica (20%), krwawienie (10%) i niewydolność oddechowa (10%). Roczne ryzyko wystąpienia poważnego zdarzenia niepożądanego ze strony serca lub naczyń mózgowych wynosiło 23,3% w grupie ablacyjnej i 20,5% w grupie kontrolnej (p = 0,58); wykres Kaplana-Meiera jest pokazany na rysunku 2B (współczynnik ryzyka z ablacją, 1,12, 95% CI, 0,67 do 1,89, P = 0,66). Nie było również znaczącej różnicy między grupami w którymkolwiek z poszczególnych składników złożonego punktu końcowego po 12 miesiącach (tabela 2 i tabela S2 w dodatkowym dodatku dla podgrup ablacyjnych).
Zdarzenia niepożądane i hospitalizacje
Pierwotny punkt końcowy bezpieczeństwa po 30 dniach był podobny w grupie ablacyjnej i grupie kontrolnej (odpowiednio 31,6% i 22,8%, P = 0,11), podobnie jak wskaźnik ciężkich zdarzeń niepożądanych po roku (143,8 i 120,1 zdarzeń na 100 odpowiednio: pacjenci, p = 0,12) (tabela 2 i tabela S2 w dodatkowym dodatku dla podgrup ablacyjnych)
[podobne: RTG panoramiczne, kasetony świetlne, plastyka krocza ]

Powiązane tematy z artykułem: kasetony świetlne plastyka krocza RTG panoramiczne