Epidemiologiczne badanie resuscytacji krążeniowo-oddechowej u osób w podeszłym wieku czesc 4

Wśród zgonów w szpitalach 4,2% poprzedziła RKO w szpitalu; odsetek różnił się w zależności od rasy (3,9% dla białych pacjentów, 6,6% dla czarnych pacjentów i 5,8% dla pacjentów innych ras). Ponadto odsetek zgonów w szpitalach, które wystąpiły wśród pacjentów, którzy przebyli wewnątrzszpitalne RKO, wzrósł o około 37% w okresie badania, z 3,8% w 1992 r. Do 5,2% w 2005 r. (P <0,001); wzrost nastąpił wśród pacjentów wszystkich kategorii rasowych (ryc. 2). Podobne wzorce pojawiły się, gdy zgony występujące u pacjentów po CPR w szpitalu oceniono jako odsetek zgonów w szpitalu lub poza szpitalem (dane niepokazane).
Ryc. 3. Ryc. 3. Tendencje w miejscu przeznaczenia osób, które przeżyły CPR w szpitalu. Pacjenci wypisani do domu to zarówno ci z osobami bez zdrowia domowego, jak i dożylnie. Pacjenci wypisani do wykwalifikowanej placówki opiekuńczej byli objęci Medicare lub Medicaid. Pacjenci wypisani do innego szpitala to ci, którzy zostali wypisani do innego szpitala opieki nad osobami starszymi, ośrodka opieki pośredniej, szpitala opieki długoterminowej, szpitala dla nieostrych oddziałów w tym samym szpitalu lub szpitala rehabilitacyjnego. Pacjenci wypisani do hospicjum to osoby zwolnione do hospicjów w domu lub w placówce medycznej; kategorię tę zastosowano od 1997 r. P dla trendu liniowego było mniejsze niż 0,001 dla wszystkich analiz.
Odsetek osób, które przeżyły opuszczenie domu spadł podczas badania (ryc. 3), natomiast odsetek pacjentów wypisanych do hospicjum wzrósł po 1997 r., Kiedy to oznaczenie zostało dodane do bazy danych. Oba te trendy były znaczące (P <0,001).
Tabela 2. Tabela 2. Wielowymiarowe analizy czynników związanych z przeżywaniem do odprowadzenia. Wszystkie cechy pacjenta i szpitala, z wyjątkiem dochodów pacjentów, były istotnie związane z przeżyciem w analizach dwuwymiarowych (P <0,001) i były uwzględnione w modelach wielowymiarowych. Różnice między nieskorygowanymi analizami a pierwszym modelem wielowymiarowym, które obejmowały charakterystykę pacjenta i szpitala (tabela 2), były minimalne, z tym że związek między stanem nauczania szpitala a przeżyciem odwrócił się w kierunku i nie był już znaczący w skorygowanej analizie. . Szanse przeżycia były istotnie niższe w przypadku pacjentów rasy czarnej i innych osób, które nie były białe, niż w przypadku pacjentów rasy białej. W drugim modelu wielowymiarowym, który zawierał zmienne wskaźnikowe dla poszczególnych szpitali, związek między rasą czarną a niższymi szansami przeżycia pozostawał silny, ale był nieznacznie osłabiony (tabela 2), a zmienność w przeżyciu wśród pacjentów w różnych szpitalach była istotna (p <0,05). 0,001). Modele wielowymiarowe powtórzono z włączeniem pacjentów, dla których brakowało danych dotyczących dochodów, bez istotnych różnic w wynikach (dane niepokazane).
Dyskusja
Stwierdziliśmy, że 18,3% pacjentów w tej grupie beneficjentów Medicare, którzy przeszli w szpitalu CPR, przeżyło wyładowanie w szpitalu. Ponieważ nasza analiza była ograniczona do osób starszych, zaskakujące jest to, że przeżycie było nieco wyższe niż w badaniu National Registry of CardioPulmonary Resuscitation z udziałem prawie 15 000 zatrzymań krążenia u pacjentów w każdym wieku (17%) .9 Nadreprezentacja dużych szpitale miejskie i akademickie w Krajowym Rejestrze Reanimacji CardioPulmonary mogą spowodować nadreprezentację pacjentów z cięższą chorobą.
Istnieje wiele możliwych wyjaśnień dla naszego stwierdzenia, że nie ma wzrostu odsetka przeżycia po CPR w szpitalu w latach 1992-2005
[patrz też: rtg zebow, dieta optymalna proporcje, stomatologia estetyczna rzeszów ]

Powiązane tematy z artykułem: dieta optymalna proporcje rtg zebow stomatologia estetyczna rzeszów