Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej cd 7

Izolacja żył płucnych jest ukierunkowana głównie na wyzwalacze migotania przedsionków, podczas gdy zestawy zmian w labiryntach mogą zakłócać szlaki potrzebne do utrzymania arytmii.27,28 Większość retrospektywnych badań obserwacyjnych sugeruje, że u pacjentów z utrzymującym się lub długotrwałym utrzymującym się migotaniem przedsionków, płucne – izolacja jest gorsza od procedury labatycznego labatrializmu.29 Nie stwierdziliśmy znaczącej różnicy w zakresie swobody przed migotaniem przedsionków między obiema grupami. Nie planowano jednak, aby badanie miało możliwość rozróżnienia tych dwóch metod i możliwe jest, że większa próba może zidentyfikować istotną klinicznie różnicę. W przeciwieństwie do większości poprzednich badań, nasze badanie potwierdziło blok przewodzenia na poziomie żył płucnych, o ile jest to wykonalne, u pacjentów poddawanych obu procedurom ablacji. To potwierdzenie mogło przyczynić się do stosunkowo dobrych wyników u osób przechodzących izolację płucną. Migotanie przedsionków, które występuje często u pacjentów poddawanych zabiegowi zastawki mitralnej, jest czynnikiem ryzyka zgonu i choroby.1,2,7-10 Obserwacje te sugerują, że ablacja migotania przedsionków w czasie operacji może poprawić długoterminowe wyniki. Jednak po roku zwiększona częstość występowania migotania przedsionków w grupie ablacyjnej w naszym badaniu nie była związana ze zmniejszeniem częstości występowania poważnych zdarzeń niepożądanych dotyczących chorób sercowo-naczyniowych ogólnie lub udaru w szczególności. Nie planowano, aby badanie miało możliwość wykazania korzyści w odniesieniu do tych wyników, a jeden rok obserwacji prawdopodobnie nie zapewni ostatecznych dowodów w tym zakresie. Continue reading „Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej cd 7”

Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej cd 6

Jednak w grupie ablacyjnej odnotowano istotnie wyższy wskaźnik wszczepienia stymulatora stałego niż w grupie kontrolnej (21,5 vs. 8,1 wszczepienia na 100 pacjento-lat, współczynnik rocznej zapadalności, 2,64; 95% CI, 1,20 do 6,41; P = 0,01) (patrz Tabela S3 w Uzupełniającym Załączniku na temat czasu i wskazań). Średnia całkowita długość pobytu podczas hospitalizacji wskaźnika była podobna w grupie ablacyjnej i grupie kontrolnej (odpowiednio 13,2 . 8,8 i 12,4 . 10,3 dni, P = 0,31), podobnie jak wskaźniki rehospitalizacji. Najczęstszymi przyczynami ponownej hospitalizacji były nawracające migotanie przedsionków i niewydolność serca. Jakość życia
Tabela 3. Continue reading „Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej cd 6”

Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej cd 5

MVS oznacza operację zastawki mitralnej i izolację żył płucnych typu PVI. Znacznie więcej pacjentów w grupie z ablacją niż w grupie kontrolnej było wolnych od migotania przedsionków po 6 miesiącach i 12 miesiącach (pierwotny punkt końcowy) (63,2% w porównaniu z 29,4%, P <0,001) (Figura 1A). Ogółem 20,0% pacjentów nie miało danych o pierwszorzędowym punkcie końcowym dla zapisów na monitorze Holtera, stanu życiowego lub kolejnych ablacji (patrz fig. S2 w dodatkowym dodatku), a wyniki zostały przypisane. Relatywny wskaźnik sukcesu (grupa ablacji: grupa kontrolna) wynosił 2,15 (przedział ufności 95% [CI], 1,54 do 3,00) na podstawie obserwowanych danych i 1,96 (95% CI, 1,45 do 2,63) na podstawie danych imputowanych. Stopień uwolnienia od migotania przedsionków był podobny u pacjentów przypisanych do izolacji płucno-żylnej i tych przydzielonych do procedury labatycznego biatrianu (odpowiednio 61% i 66%, P = 0,60) (Figura 1B).
Jedna procedura ablacji została przeprowadzona po chirurgii indeksu w grupie ablacyjnej, a trzy zostały wykonane w grupie kontrolnej; 6,0% pacjentów w grupie ablacyjnej i 9,5% pacjentów w grupie kontrolnej poddano kardiowersji elektrycznej po pierwszych 3 miesiącach po operacji indeksu. Continue reading „Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej cd 5”

Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej cd..

Definicje punktów końcowych podano w Dodatku Uzupełniającym. Analiza statystyczna
Pierwotna hipoteza zerowa polegała na tym, że nie byłoby różnicy między grupami randomizacji w stosunku pacjentów bez migotania przedsionków. Testowaliśmy tę hipotezę w analizie zamiaru leczenia przy użyciu testu chi-kwadrat, na poziomie 0,05 alfa. Pacjenci z brakującymi danymi (nie z powodu śmierci) mieli przypisany główny punkt końcowy (z zastosowaniem modelu wielokrotnego imputacji z pięcioma iteracjami) przy założeniu, że dane nie były przypadkowe. Wyliczyliśmy, że zapis 260 pacjentów dałby badaniu 90% mocy do wykrycia bezwzględnego wzrostu o 20 punktów procentowych (z 25% do 45%) w proporcji pacjentów bez migotania przedsionków z terapią ablacyjną. planowana analiza okresowa z wykorzystaniem podejścia Lan-DeMets z funkcją wydatków typu O Brien-Fleming, gdy około 50% pacjentów osiągnęło roczną obserwację; dlatego uznano, że wartość P mniejsza niż 0,049 wskazuje na istotność statystyczną w końcowej analizie pierwotnego punktu końcowego. Nie podano hipotez inferencyjnych w celu porównania podgrup ablacji (izolacja płucno-żylna w porównaniu z procedurą labiryntu biatrialnego). Continue reading „Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej cd..”

Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej..

Zgodnie z wytycznymi HRS z 2012 r. Obowiązującymi w czasie badania, 6 przetrwałych migotania przedsionków definiowano jako niezatwierdzające migotanie przedsionków trwające dłużej niż 7 dni lub krócej niż 7 dni, jeśli wymagana była kardiowersja. Definicja została zmieniona zgodnie z wytycznymi AHA-ACC-HRS w 2014 r. I ograniczała się jedynie do ciągłego migotania przedsionków przez ponad 7 dni.3 Długotrwałe przetrwałe migotanie przedsionków zostało zdefiniowane jako ciągłe migotanie przedsionków przez ponad 12 miesięcy.6 Szczegółowe kryteria kwalifikowalności zostały zgłoszone5 i zostały opisane w Dodatku uzupełniającym, dostępnym pod adresem. Wszyscy uczestniczący pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Kwalifikujący się pacjenci zostali losowo przydzieleni, w stosunku 1: 1, do poddania się chirurgicznej ablacji lub bez ablacji (grupa kontrolna) podczas operacji zastawki mitralnej po wywołaniu znieczulenia. Pacjenci z grupy ablacyjnej przeszli dalszą randomizację do jednego z dwóch zestawów uszkodzeń: izolacja płucno-żylna lub labat biatrialny. Continue reading „Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej..”

Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej.

Nowsze spojrzenie na patofizjologiczne mechanizmy migotania przedsionków i rozwój innych technologii ablacji tkanek (np. Ablacja prądem o częstotliwości radiowej i krioablacja) zachęcają do częstych prób ablacji migotania przedsionków podczas operacji serca. Niemal wszystkie obecne podejścia do ablacji podczas operacji obejmują izolację płucno-żylną, która jest najprostszym, najszybciej ukończonym zestawem zmian ablacyjnych; obejmuje tworzenie obwodowych zmian ablacyjnych wokół żył płucnych. W przeciwieństwie do zestawu biathrial labirynt set, który jest wykonywany ze współczesnymi urządzeniami ablacyjnymi, wymaga prawej i lewej atriotomii, dłuższego czasu trwania krążenia pozaustrojowego i tworzenia zmian ablacyjnych wsierdzia rozciągających się do pierścieni mitralnych i trójdzielnych. Aktualne American Heart Association (AHA) – American College of Cardiology (ACC) wytyczne Hearts Rhythm Society (HRS) stwierdzają, że uzasadnione jest wykonanie ablacji migotania przedsionków u wybranych pacjentów poddawanych innym rodzajom operacji kardiochirurgicznej, ale przyznają, że istnieją ograniczone dane na temat które opierają to zalecenie (dowody poziomu C) .3 Co więcej, chociaż izolacja żył płucnych jest stosowana częściej niż procedura labatriatalna, dane dotyczące porównawczej skuteczności tych dwóch procedur są również ograniczone. Niepewność dotycząca zarówno korzyści chirurgicznej ablacji, jak i wyboru zestawów uszkodzeń doprowadziła do dużego zróżnicowania praktyki wśród chirurgów.4 W tym randomizowanym badaniu z udziałem pacjentów z przetrwałym lub długotrwałym uporczywym migotaniem przedsionków, którzy przechodzili operację zastawki mitralnej, szukaliśmy w celu określenia wpływu chirurgicznej ablacji na nawrót migotania przedsionków w pierwszym roku po zabiegu chirurgicznym i zbadania wpływu dwóch różnych procedur ablacji (izolacja płucno-żylna lub labat biustrialna) na migrenę przedsionkową w tym samym okresie.
Metody
Projekt testowy i nadzór
Ta próba została przeprowadzona w 20 ośrodkach w Cardiothoracic Surgical Trials Network (CTSN); projekt badania został opublikowany poprzednio.5 Badanie zostało przeprowadzone w ramach zwolnienia z urządzenia badawczego, ponieważ tylko urządzenia wykorzystujące krioablację zostały zatwierdzone do leczenia migotania przedsionków w momencie rozpoczęcia badania; inne źródła energii (np. Continue reading „Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej.”

Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej

Wśród pacjentów poddanych operacji zastawki mitralnej od 30 do 50% z migotaniem przedsionków wiąże się ze zmniejszonym przeżyciem i zwiększonym ryzykiem udaru mózgu. Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków została powszechnie przyjęta, ale dowody dotyczące jej bezpieczeństwa i skuteczności są ograniczone. Metody
Losowo przydzielono 260 pacjentów z przetrwałym lub długotrwałym uporczywym migotaniem przedsionków, którzy wymagali operacji zastawki mitralnej w celu poddania się ablacji chirurgicznej (grupa ablacyjna) lub bez ablacji (grupa kontrolna) podczas operacji zastawki mitralnej. Pacjenci z grupy ablacyjnej przeszli dalszą randomizację do izolacji płucno-żylnej lub biatrialnego labiryntu. Wszyscy pacjenci przeszli zamknięcie lewego przedsionka. Pierwszorzędowym punktem końcowym było uwolnienie od migotania przedsionków w okresie 6 miesięcy i 12 miesięcy (według oceny za pomocą 3-dniowego monitorowania metodą Holtera).
Wyniki
Więcej pacjentów w grupie ablacyjnej niż w grupie kontrolnej było wolnych od migotania przedsionków w okresie 6 i 12 miesięcy (63,2% w porównaniu z 29,4%, P <0,001). Continue reading „Chirurgiczna ablacja migotania przedsionków podczas operacji zastawki mitralnej”

Próba wapnia i witaminy D w zapobieganiu gruczolakom jelita grubego cd 8

Sugeruje to, że wzrost o 7,83 ng na mililitr na poziomach 25-hydroksywitaminy D w naszym badaniu może spowodować względne ryzyko o wartości 0,92, co mieści się w naszych przedziałach ufności i jest statystycznie zgodne z naszymi danymi. Metaanalizy zależności między ryzy- kiem gruczolaka a stężeniem 25-hydroksywitaminy D w surowicy .8,10 wykazały sumaryczne względne ryzyko między 0,82 a 0,93 na 20 ng na mililitr (0,93 do 0,97 na 7,75 ng na mililitr). Ponownie, nasze dane są zgodne z tym słabszym skojarzeniem. 10 10 Większy rozmiar próbki, większa dawka witaminy D lub może potrzeba dłuższej interwencji może być wymagana do wykrycia tych powiązań. Również fakt, że witamina D może mieć słabszy związek z gruczolakami niż z rakiem jelita grubego, może oznaczać, że witamina D działa na późniejszym etapie procesu nowotworzenia niż rozwój gruczolaka. Biorąc pod uwagę mocne dane potwierdzające chemoprewencyjny efekt suplementacji wapnia na raka jelita grubego15,16,18,19 (w tym wyniki z naszej wcześniejszej próby), zaskakujące jest to, że nie znaleźliśmy wpływu wapnia. Jednak brak związku pomiędzy początkowym spożyciem wapnia w diecie a ryzykiem wystąpienia gruczolaka obserwowanego w naszej populacji poparto w naszych badaniach wynikami negatywnymi dla wapnia. Continue reading „Próba wapnia i witaminy D w zapobieganiu gruczolakom jelita grubego cd 8”

Próba wapnia i witaminy D w zapobieganiu gruczolakom jelita grubego cd 7

Uczestnicy, którzy zostali losowo przydzieleni do przyjmowania wapnia mieli nieco wyższy poziom kreatyniny w surowicy niż uczestnicy, którzy nie zostali wyznaczeni do przyjmowania wapnia; różnica miała znaczenie graniczne. Ponadto, uczestnicy wyznaczeni do przyjmowania wapnia mieli znacznie mniej zawałów mięśnia sercowego niż uczestnicy, którym przypisano brak suplementacji wapnia. Tabela 4. Tabela 4. Obserwacyjne stężenie wyjściowego poziomu 25-hydroksywitaminy D w surowicy krwi i spożycie wapnia z ryzykiem wystąpienia gruczolaka jelita grubego. Obserwacyjne powiązanie występowania gruczolaka z wyjściowym poziomem 25-hydroksywitaminy D w surowicy lub wyjściowym przyjmowaniem wapnia w przybliżeniu pokrywa się z ustaleniami dotyczącymi suplementacji. z witaminą D lub wapniem (Tabela 4). Continue reading „Próba wapnia i witaminy D w zapobieganiu gruczolakom jelita grubego cd 7”

Próba wapnia i witaminy D w zapobieganiu gruczolakom jelita grubego cd 6

W przypadku 119 zmian tkanka została utracona, wypełniona bez biopsji lub nieodpowiednia do rozpoznania; pozostało 2059 (99%) badanych uczestników, u których moglibyśmy określić status gruczolaka. Gruczolaki zdiagnozowano u 880 uczestników (43%). Skutki suplementacji
Tabela 2. Tabela 2. Wskaźniki ryzyka dla wyników gruczolaka jelita grubego zgodnie z przypisaniem do leczenia. Interwencje badawcze, same lub w połączeniu, nie miały istotnego wpływu na ryzyko wystąpienia gruczolaka (tabela 2). Skorygowany współczynnik ryzyka dla każdego gruczolaka u pacjentów przyjmujących witaminę D w porównaniu z pacjentami, którzy nie przyjmowali witaminy D, wynosił 0,99 (przedział ufności 95% [CI], 0,89 do 1,09), a skorygowany stosunek ryzyka u pacjentów przyjmujących wapń w porównaniu z osoby, które nie przyjmowały wapnia, wynosiły 0,95 (95% CI, 0,85 do 1,06). Continue reading „Próba wapnia i witaminy D w zapobieganiu gruczolakom jelita grubego cd 6”