Wydalanie sodu i potasu z moczem, smiertelnosc i zdarzenia sercowo-naczyniowe AD 9

Nasze podejście jest prawdopodobnie mniej wiarygodne do szacowania spożycia potasu niż do szacowania spożycia sodu, ponieważ mniejszy procent spożywanego potasu w porównaniu z sodem jest wydalany z moczem. Kolejnym potencjalnym ograniczeniem naszego badania jest fakt, że nie wybrano prawdziwego podejścia do pobierania próbek, aby wybrać naszą populację badawczą. Takiej metody nie uznano za wykonalną, biorąc pod uwagę wiele praktycznych ograniczeń związanych z badaniem wydalania sodu w szerokim zakresie krajów i środowisk. Fakt, że kontrola wyrywkowa nie była losowa, należy wziąć pod uwagę przy interpretacji uogólnienia naszych ustaleń, ale nie powinien zagrażać wewnętrznej wiarygodności naszych ustaleń. Continue reading „Wydalanie sodu i potasu z moczem, smiertelnosc i zdarzenia sercowo-naczyniowe AD 9”

Ryzyko wystapienia wglobienia po szczepionce przeciw rotawirusom AD 7

Tak więc, w populacji VSD, nie było wystarczających dowodów, aby stwierdzić, że szczepionka z pięciowartościowym rotawirusem była związana ze zwiększonym ryzykiem wgłobienia, więc szczepionka z rotawirusem z pięciorem była odpowiednim komparatorem do oceny ryzyka po monowalentnym szczepieniu rotawirusem. Nasze stwierdzenie zwiększonego ryzyka wystąpienia wgłobienia związanego z monowalentnymi szczepieniami rotawirusa jest zgodne z ustaleniami z innych badań.17,18 W Meksyku badacze stwierdzili wzrost o czynnik 5 pod względem ryzyka wystąpienia wgłobienia w ciągu 7 dni po podaniu pierwszego dawka monowalentnej szczepionki rotawirusowej.18 W Brazylii zaobserwowano podwojenie ryzyka w ciągu 7 dni po podaniu drugiej dawki monowalentnej szczepionki rotawirusowej, ale nie stwierdzono wzrostu po pierwszej dawce.18 Inne badanie w Meksyku wykazało znaczny wzrost czynnik 6, ryzyko w ciągu 7 dni po pierwszej dawce jednowartościowej szczepionki. 19
Ponadto, w p rzeciwieństwie do naszych wyników dotyczących braku zwiększonego ryzyka związanego ze szczepieniem rotawirusem z użyciem pentawalentów, inne badania sugerują zwiększone ryzyko. Australijskie badanie wykazało, że zarówno monowalentne, jak i pięciowartościowe szczepionki wykazywały znaczący wzrost, o czynnik 7 do 10, ryzyko w ciągu 7 dni po podaniu pierwszej dawki i potrojenie ryzyka po drugiej dawce. Continue reading „Ryzyko wystapienia wglobienia po szczepionce przeciw rotawirusom AD 7”

Ocena schematów antyretrowirusowych drugiej linii w terapii HIV w Afryce AD 11

W ustawieniu, które jest typowe dla większości programów antyretrowirusowych w Afryce subsaharyjskiej, znaczące było stwierdzenie znacznej resztkowej aktywności NRTI. Może to częściowo wynikać z pierwszego zastosowania tenofowiru jako terapii drugiego rzutu u wielu pacjentów, chociaż znaczna część pacjentów miała oporność na tenofowir w punkcie wyjściowym. Wyniki mogą również odzwierciedlać rezydualną aktywność leku przeciwwirusowego pomimo oporności lub utrzymania populacji wirusów o zmniejszonej zdolności replikacyjnej (szczególnie przy zastosowaniu lamiwudyny, z utrzymaniem mutacji M184V) .32,33 Nasze odkrycia prawdopodobnie można uogólnić do ustawień, w których monitorowanie obciążenia wirusem jest stosowane do wczesnego wykrywania niepowodzeń leczenia pierwszego rzutu przy mniejszej oporności krzyżowej lub w warunkach, w których dostępne są testy odporności w celu wskazania wyboru NRTI. W takich warunkach supresja wiremii u pacjentó w otrzymujących terapię skojarzoną z NRTI i inhibitorem proteazy może nieznacznie poprawić się, ale to zmniejszyłoby prawdopodobieństwo stwierdzenia, że kombinacja raltegrawiru jest lepsza lub że monoterapia inhibitorem proteazy jest nie gorsza niż kombinacji NRTI. Continue reading „Ocena schematów antyretrowirusowych drugiej linii w terapii HIV w Afryce AD 11”

Skutecznosc szczepionki przeciwko duzej dawce w porównaniu ze standardowa szczepionka przeciw grypie u starszych osób doroslych AD 7

Względne ryzyko wystąpienia co najmniej jednego ciężkiego niepożądanego zdarzenia z IIV3-HD, w porównaniu z IIV3-SD, wynosiło 0,92 (95% CI, 0,85 do 0,99). W okresie obserwacji zmarło 83 (0,5%) uczestników grupy IIV3-HD, podobnie jak 84 (0,5%) uczestników grupy IIV3-SD. Sześć biorców IIV3-HD zmarło w ciągu 30 dni po szczepieniu. Dwie zgony uznano za przypadkowe (wdychanie dymu i urazowe uszkodzenie głowy), a pozostałe cztery były spowodowane niewydolnością serca, krwawieniem mózgowym, zapaleniem płuc i zawałem mięśnia sercowego i wystąpiły u uczestników, którzy ustalili czynniki ryzyka dla tych stanów. Continue reading „Skutecznosc szczepionki przeciwko duzej dawce w porównaniu ze standardowa szczepionka przeciw grypie u starszych osób doroslych AD 7”