Wspólzaleznosc fosforu z wapniem

Współzależność fosforu z wapniem W różnych zaburzeniach gruczołów wewnętrznego wydzielania, jak np. przytarczyczek; przysadki mózgowej i gruczołów płciowych występują przesunięcia w zawartości fosforu w tkankach, zwłaszcza we krwi i skórze. Hipokalcemia na tle niedomogi przytarczyczek idzie w parze z hiperfosfatemią. Hiperkalcemia z nadczynności tych gruczołów powoduje powstawanie hipofosfatemii. Hiperfosfatemia powoduje hiperkinezę, hipofosfatemia – hipokinezę. Continue reading „Wspólzaleznosc fosforu z wapniem”

Fosforomocz

Fosforomocz Specjalnym stanem prowadzącym do wypadania soli fosforowych i tworzenia się kamieni jest fosforomocz {phosphaturia}. Fosforomocz rozwija się już w dzieciństwie i nie ma on bezpośredniego związku z przemianą fosforową, gdyż ilość wydalanego fosforu z moczem jest w zasadzie prawidłowa. Sprawa polega na tym, że powstaje zaburzenie w gospodarce kwasowo-zasadowej, co pociąga za sobą zmiany w gospodarce wapniowej. Wapń przy fosfaturii wydala się nie przez przewód pokarmowy, lecz z moczem, który jest zasadowy. Fosfaturia idzie w parze z wapniomoczem (calcuria) i w zasadzie wapń pociąga za sobą fosfor. Continue reading „Fosforomocz”

Alkaliuria, czyli mocz zasadowy

Alkaliuria, czyli mocz zasadowy sam przez-się nie powoduje wypadania soli wapniowo-fosforowych tak szybko, jak to widzimy w fosfaturiach. Wypadanie soli wapniowo-fosforowych jest spowodowane upośledzeniem czynności tzw. koloidów ochronnych moczu, które utrzymują sole wapniowo-fosforowe w stanie rozpuszczenia. Mocz przy fosfaturii bywa zawsze mętny i na powierzchni jego powstaje mieniąca się błonka, złożona ze strąconych koloidów i lipidów. Podstawą fosfaturii jest swoiste zaburzenie czynnościowych właściwości filtru nerkowego, co odbija się na właściwościach soli i koloidów moczu. Continue reading „Alkaliuria, czyli mocz zasadowy”